Pamięć zbiorowa i kulturowa. Współczesna perspektywa niemiecka, red. M. Saryusz-Wolska (sklep)

Pamięć zbiorowa i kulturowaNiemiecka pamięć jest szczególna, gdyż wyrasta z konieczności dokonania rozrachunku z wyjątkowo trudną przeszłością. Żyjemy dziś w czasach, gdy świadków największej katastrofy XX wieku jest coraz mniej. Niezbędne jest więc poszukiwanie sposobów uwolnienia pamięci od jednostkowego spojrzenia i wpisania jej w kontekst kulturowy. W oparciu o różne podejścia i metodologie próby takie podejmują: Jan i Aleida Assmannowie, Harald Welzer, Astrid Erll, Birgit Neumann, Günter Butzer, Renete Lachmann, Jörn Rüsen i Andreas Huyssen. Przekraczają oni granice dyscyplin, zakreślają nowe obszary badawcze i pokazują, że pamięć jest jednym z najbardziej fascynujących pojęć współczesnej humanistyki. Keep Reading →

Maurice Halbwachs, Społeczne ramy pamięci (sklep)

Halbwachs, Społeczne ramy pamięciPrezentowaną, klasyczną już książkę Halbwachsa można określić jako socjologiczne studium pamięci. Pierwsze dwa rozdziały są poświęcone marzeniom sennym i przechowywaniu wspomnień; dwa kolejne dotyczą rekonstrukcji przeszłości i lokalizacji wspomnień; trzy ostatnie zaś są autorską koncepcja pamięci zbiorowej przejawiającej się i realizującej w ramach różnych wspólnot: tradycji rodziny, grup religijnych i klas społecznych. Społeczne ramy pamięci to kluczowa praca dla wszystkich osób, z różnych dyscyplin naukowych, podejmujących problematykę pamięci zbiorowej.




Erving Goffman, Człowiek w teatrze życia codziennego (sklep)

Goffman - czlowiek-w-teatrze-zycia-codziennego-2Erving Goffman (1922-1982) zalicza się do niekonwencjonalnych klasyków amerykańskiej socjologii. Mniej zainteresowany teoriami systemów i badaniami ilościowymi, preferował obserwację uczestniczącą. Najbardziej znane jego dzieło Człowiek w teatrze życia codziennego (1959) należy do światowego kanonu badań socjologicznych. Jest w tej książce tyleż frapujących szczegółów co metodycznych analiz, służących także opisowi obyczajowości. Na podstawie przeróżnych źródeł autor rozważa „teatralny” charakter ludzkich zachowań społecznych. Uświadamia nam ich mechanizmy, z których na ogół nie zdajemy sobie sprawy: prezentujemy siebie za pomocą „fasady” w pewnych „dekoracjach”, wycofujemy się za „kulisy”. „Fasad”, masek mamy wiele w zależności od „sytuacji”. Wszyscy jesteśmy aktorami, wszyscy też widzami, ale jak przekonuje zebrany przez Goffmana materiał, nie musimy mieć tego powodu wyrzutów sumienia, bo taka „gra”, taka „interakcja symboliczna” są wprost niezbędne do właściwego funkcjonowania społeczeństwa.